ขอยาวหน่อยนะ งวดนี้ ขอให้ทุกคนอ่านจนจบด้วยนะ ขอบคุณ

 

 สวัสดี ... วันนี้ ก็นับว่าเป็นวันที่ ดีใจที่สุด และ เศร้าใจที่สุด ในชีวิตอีกวันหนึ่ง ...

ดีใจ ... ที่จะจบ ม.6 แล้ว แต่ เศร้าใจ ... ที่จะไม่ได้เจอเพื่อน ที่อยู่ด้วยกันมาแสนนาน ... บ้างก็ 3 ปี บ้าง ก็ 12 ปี ...

 

พิธี ตอนเช้า ที่จำได้และประทับใจมากที่สุดคือการร้องเพลงรุ่นของพวกเรา เนื้อเพลง ทำนอง และ การร้องอันทรงพลัง ได้เข้าไปสะเทือนหัวใจของผู้ร่วมพิธีทุกคน ... กอปรกับ SlideShow ที่ทำออกไมได้อย่างซึ้งสุดๆ ... ทำให้ผมขนลุกซู่ เมื่อร้องเพลงนี้ จบ ... ต่อด้วย เพลง ม่วงทองผ่องอำไพ ... ไม่เคยที่จะได้ยินการร้องเพลงนี้ที่พร้อมเพรียง + ไพเราะขนาดนี้มาก่อน ... มันเป็นการร้องครั้งสุดท้ายในฐานะ นักเรียน ของ กรุงเทพคริสเตียนแล้วสินะ ... คิดไปก็เศร้าไป ... สุดท้าย กับการ ร้อง Veed CHR ... แม้ว่า คนจะน้อยกว่า งานโรงเรียน หรือ จตุรมิตร แต่มันก็มีค่าไม่ด้อยไปกว่า การ Veed ครั้งไหนๆ แน่นอน ...

 

ช่วงบ่าย การกินเลี้ยงที่โรงแรม ... รสชาติอาหาร หรือ การสันทนาการ คงจะไม่มีอะไรโดนใจพวกเราไปกว่า การที่ประธานรุ่นได้เข้ามาบอกกล่าวถึงความในใจของเขา ... และผมเอง ก็รู้สึกแบบเดียวกับเขาเหมือนกัน รุ่น 154 มีประสิทธิภาพในการทำงานที่สูงมาก จริงๆนะ ... ต่อด้วย อ.ชไมพร ที่ขึ้นมากล่าวต่อ ... ผมอยากจะบอกว่า ขอบคุณอาจารย์มากๆครับ ที่คอยดูแลพวกเรามาตลอด ... แม้ว่าจะเคยทำเรื่องให้อาจารย์ต้องไม่สบายใจ แต่ อาจารย์ก็ดุบ้าง หรือ ลงโทษบ้างแต่ก็ทำไปเพราะรักเรา ... งานนี้จบลงด้วย การร้องเพลงรุ่นและ ม่วงทอง อีกครั้งหนึ่ง ... มันกินใจยิ่งกว่าพิธีในหอธรรมอีก เมื่อเรารู้ว่าจะต้องจากกันไปในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ ... เพลงจบลง ... เหมือนว่าโลกจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ... ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มก่อน แต่มีคนเริ่มร้องไห้ออกมา ... พร้อมกับการสวมกอดและร่ำลากันเต็มห้องจัดเลี้ยง ... มีคนบอกว่าน้ำตาลูกผู้ชายนั้นเป็นเรื่องน่าอาย ... แต่ น้ำตาลูกผู้ชายที่หลั่งออกมาเพราะคำว่า"เพื่อน"นั้น มีค่ายิ่งใหญ่เกินกว่าจะบรรยาย ... บางคนที่ดูเข้มแข็ง แต่ก็ร้องไห้ออกมาเฉยๆ ผมก็เกือบต้องเสียน้ำตาออกมา ... เมื่อเพื่อน 2 คน วิ่งมากอดผมพร้อมน้ำตานองหน้า... อาจเป็นเเพราะว่ารุ่นเรา อยู่ห้องเดียวกันตลอด 3 ปี เพื่อนที่เจอหน้ากันทุกวัน ตลอด 3 ปี พรุ่งนี้ก็จะไม่เจอกันอีกแล้ว ... เพลงที่เพื่อนของเราได้ร้องออกมาหน้าห้อง ... ยังรอคอยเธอเสมอ และ ส่งต่อความรัก ... คอยเสริมบรรยากาศให้ซึ้งเพิ่มขึ้นไปอีก ... การร่ำลากินเวลายาวนาน ... พอทุกคนออกมาจากโรงแรมก็เหมือนกับโลกได้หมุนอีกครั้ง ทุกคนต่างก็แยกย้ายไปตามทางของตัวเอง

 

ไม่มีอีกแล้ว สำหรับ เปิดเทอมที่ได้เจอเพื่อนคนเดิมพร้อมกับการเล่าถึงวันปิดเทอมที่ผ่านมา ...

ไม่มีอีกแล้ว สำหรับ ความสนุกสนาน เฮฮา ในการเรียนและอยู่ร่วมกัน เหมือนแต่ก่อน ...

ไม่มีอีกแล้ว สำหรับ สถานที่แห่งความทรงจำของเรา ... หอธรรม ตึกบีซีซี150ปี อาคารอารีย์ ตึกสิรินาถ อาคารสี่ชั้น โรงอาหาร สนามฟุตบอล สนามบาส ...

ไม่มีอีกแล้ว สำหรับ กิจกรรมต่างๆ มากมายที่เราเคยได้ทำ กีฬาสี จตุรมิตร งานโรงเรียน ...

ไม่มีอีกแล้ว สำหรับ คำว่า นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ของ โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย ...

 

แต่ เหมือนเพลงรุ่นที่ร้องไว้ ... "ต้องเข้าใจว่างานเลี้ยงยังมีวันต้องเลิกรา ต้องเข้าใจว่ากาลเวลานั้นไม่เคยจะหยุดหมุน"

เราทุกคนต้องก้าวเดินต่อไป ตามความฝันของตัวเอง ... แต่ขอให้รู้เอาไว้ ... "ม่วงทองจะผ่องสดสีอยู่ที่ตรงนี้ในหัวใจ จำเอาไว้นะเพื่อนตาย ถึงแม้เราห่าง ห่าง ห่างกันแสนไกล"

 

"แต่ที่รู้ สิ่งสุดท้ายคือช่วงเวลาดีดีที่ยังอยู่ตรงนี้ในหัวใจ อยากจะขอ แค่เพียงแค่เราได้เข้าใจ นานเพียงไหน หัวใจเราอยู่ตรงที่เดิม "

 

ขอขอบคุณ เพื่อนๆทุกคนในรุ่น 154 อาจารย์ทุกคนในโรงเรียน และ โชคชะตาที่นำเราให้มาพบกันที่ BCC แห่งนี้

ขอขอบคุณ ห้อง 63 ... ดีใจว่ะ ที่ได้อยู่ห้องเดียวกับพวกมึง มา 3 ปี เนี่ย

ขอโทษจากใจจริง สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำอะไรไม่ดีลงไป ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม

และสุดท้าย ... ขอบอกว่า ... "เราะจะมีกันและกันเป็นหนึ่งในดวงใจ ก็เพราะหัวใจเราผูกกัน " 

 

พีระ  วรปรีชาพาณิชย์ 

นักเรียนโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย รุ่น 154

เลขประจำตัว 27510

 

ปล. อยากจะเขียนให้ยาวกว่านี้อีกว่ะ ... แต่มันบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ว่ะ ....  

สวัสดีอีกครั้ง วันนี้ก็วาเลนไทน์ ... ก็ยังเดียวดาย ผ่านไปเหมือนเคย ยังไม่มีซักคนเคียงข้างกาย เย้ย เริ่มเพ้อและ เพ้อว่ารักเท๊าะ ... เพราะว่ารักเธอ .... พอเห๊อะ แป็กเกิ๊น

 

วันนี้ 14 / 2 / 2007 ตรงกะสอบไฟนอลที่โรงเรียนพอดี สอบไปนั่งชิวไป แง่มๆ จนตอนบ่ายก็เกิด accident ขึ้น ... แอบเซงเล็กๆ แต่ช่างเห๊อะ รอต่ออีกหน่อยก็ไม่เป็นไร 55+

ทำให้ช่วงบ่ายเกิดว่างกะทันหัน เลยไปนั่งชิวๆกับเหล่าเพื่อนพ้อง ที่ สีลม Complex เล่น House of Dead 1 กะ Vurtual On แล้วก็ จบที่ Street Puzzle เล่นแบบฆ่าเวลาสุดๆ ไม่รุจาทามไรดี  บางที มีเวลาว่างมากไปก็ไม่รุจาเอาไปทามอะไรดีเหมือนกัน -*- บ้าที่สุด ...

 

ขอจบเรื่องวาเลนไทน์แต่เพียงเท่านี้ เพราะ ไม่รู้จะเล่าอะไรต่อ 555+ งั้น ย้อนอดีตไปวันเสาร์ละกัน ไปดู BBA Charity Concert ที่ มธ.มา ไปกะเพื่อน (หนอ) ไปถึง คิดว่าจะไปซื้อบัตร ... "บัตรหมดค่ะ น้อง ต้องรอบัตรเสริม" เซ็ง - - แต่ก็เอาวะ กุจาดูเว้ยยยย ก็นั่งรอๆๆๆ จนได้บัตรยืนมาในที่สุด ก็ รอๆๆ เวลาเข้าไปดู เจอ เพน กะรุ่นพี่ ก็ยืนคุยๆ เวลาก็ผ่านไป ในที่สุด ก็ก็ได้เข้าไป -*- บัตรยืนได้ดูตรงชั้น 2 "ยืนตรงไหนก็ได้ครับน้อง ..." ด้วยความพาว เลยไปนั่งตรงขอบด้านหน้า ของชั้น สรุป ตรงนั้นมีตรูกะเพื่อน 2 คน -*- เอาเข้าไป พอดูวงแรกเสร็จ (Buddhist Holiday) ก็เลยเกิดความคิดชั่วร้าย วิ่งไปนั่งกันที่ Opera Box ที่ชั้น 3 ผลออกมา บัตร 150 ดูอย่างกะ 3000 เห็นหน้า นักร้องทุกคนชัดสุดๆ โอ้วววว สุดตีน คอเสิร์ตจบ 11.30 ถึงบ้าน เกือบเที่ยงคืน หวิดโดนฆ่าซะงั้น เหอๆ

 

พูดถึงอดีตไปและ ขออนาคตบ้าง ... พรุ่งนี้ก็ซ้อมใหญ่ งานจบหลักสูตร วันเสาร์ก็วันจริงและ

เฮ้อ 12 ปี ใน ก.ท ทำไมมันเร็วอย่างนี้ฟระ อยากอยู่กะเพื่อนอย่างนี้ไปนานๆ จิงๆ -*-

เอาวะ เด๋ว รอจบงาน ค่อยมาอัพใหม่อีกอันละกัน แง่มๆ

 

จบและ ไม่รู้เขียนไรดี 

 

ปล.ขอขอบคุณ หนอ ที่ช่วยเป็น Messenger ให้ -/\-

ปปล. คิดถึงเพื่อนทุกคน ใน 154 นะเว้ยยยย โดยเฉพาะ 63 และ Vasabi Gangz

ปปปล. ใครส่ง MSG ลึกลับมาฟระ

ปปปปล. รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ

วันแรก - ตื่นมาแต่เช้าตรู่ นั่ง Taxi ไปขึ้นรถ เจอเพื่อนมารอกันบ้างแล้ว ก็มีรวม แล้วก็ จับคนโชคร้ายไปไถหัว 555+ ขึ้นรถปุ๊ป ก็คุยบ้าง หลับบ้าง ถึงเขาชนไก่เวลาประมาณ 9 โมง ก็ทำพิธีเปิดก่อนเลย โดยมี นศท หญิง ปี4 มาฝึกพร้อมกันพอดี เหอๆๆ จากนั้นก็นั่งรถกันต่อ ไปที่กองพัน เอาสัมภาระลง แล้วก็นั่งรถต่อไปกันที่สนามยิงปืน แล้วก็กินข้าว ... อาหารไม่แย่ แต่ ถาดอ่ะแย่ -*- ทามใจ เช็ดๆ แล้วก็กินๆ ตอนบ่าย ก็เรียนเรื่องการเล็ง ศูนย์หลัง นั่งแท่น บลาๆๆ แล้วก็การเล็ง จากนั้นก็หอบสังขารกลับกองพัน กินข้าวเย็น ... แล้วก็ไม่มีไรและ จัดที่นอน ดึกๆ นอน

 

วันที่สอง - ตื่นมาด้วยความโคตรหนาว อย่างกะไปตั้งเต๊นท์อแวขั้วโลก ได้ความว่า วันนี้เป็นวันที่หนาวที่สุดในประเทศมั้ง 14องศาเอง ... ตื่นตี4 ออกเดินตี4.30 ไปสนามยิงปิน กินข้าวเช้า แล้วก็นั่งรอยิงเก็บคะแนน ... รอจนรากงอก ชม.กว่าๆ กว่าจาได้ยิง แสดมาก โดนทำโทษอีก ที่ทำเป้าบิน โดนวิ่งรอบเป้า เมาใช้ได้ พอยิงปุ๊ป แง่มๆ ไม่ค่อยเวิร์ค มันไปกระจุกกันตรงมุมซะงั้น แต่ยิงเข้า 5 แต้มไปนัดนึง ... เดินกลับกองพันกินข้าวเที่ยงต่อ จากนั้น ก็ไปฟังบรรยายอารัยซักอย่าง -*- แล้วก็เดินขึ้นเขาชนไก่  โอ้วววว เป้นการเดินที่เรียกว่า ถ้าแพ้ถึงขั้น "เสียหมา" เพราะมีน้องหมาวิ่งตามตั้งกะตีนเขายันยอดเขา ระยะทางร่วม 2km ชันสุดติง - - พอเดินลงก็กินข้าวเย็น แล้วก็อาบน้ำ !!! เป็นสิ่งที่ทุกคนรอคอยกันมาตั้งกะวันแรก ตกดึกก็ฟังบรรยายรักชาติ เปง วิดีทัศน์ก็ดูเพลินๆ ดี จากนั้นก็ นอนนนน

 

วันที่สาม - ตื่นตี 4 อีกแล้ว วันนี้ออกแนวร้อน - - แพ๊กของ เดินเข้าป่า ต้องไปค้างแรมนอกกองพัน เดินกันครึ่งชั่วโมง บรรยากาศหลอนใช้ได้ 55+ พอถึงสถานีที่32ก็กินข้าว จากนั้น สายๆก็เข้าสถานีย่อย อันแรกเป้นการพราง จ่าที่คุมพูดได้สุดติงมาก มีอยู่ 2 คำเป็นประโยคเด็ด "กระxอแมว" กะ "พ่อมึง บลาๆๆ " เช่น ถ้ามีคนดึงลูกเลื่อนปืนเล่น พี่แกก็ซัดเลย พ่อมึงอยู่ในรังเพลิงหรอวะ ดึงอยู่นั่น เป็นต้น ก็โดนป้ายหน้าตามระเบียบ -*- ต่อมาก็สถานีฝึกการเข้าตี ก็หมอบๆ คลานๆ พออกมาจุดรวมพล เหล่าอาจารย์ที่ร.รก็มาเยี่ยม หุๆ ตอนบ่ายก็ไปเข้าฝึกรูปแบบการรุก หรือ อารัยซักอย่าง ต่อด้วยการดำรงชีพในป่า มีการเอางูเป็นๆ มาโชว์ ซักพัก อาจารย์ก็โยนงูปลอมมากลางวง ... วงแตกกันทันที หลอนกันเป็น 10 เลยทีเดียว หุๆ ตอนเย็น ... สุดยอดวิถีแห่ง Iron Chef คือ การทำอาหารกินเอง ... โอ้วววว  ขอบคุณพ่อครัวหัวป่า(เถื่อน) เก็ต กะ เล้ง ที่ทำให้เราได้มี ข้าวสวย แกงป่าหมูรสชาติดี ต้มยำไก่รสคาว+เผ็ด+เค็ม ... กะ สุดท้าย ปลากระป๋องของโอ๊คกะรอย กรั่กๆ แต่ที่อร่อยที่สุด คือ Special หมูกระทะ แมร่ง อร่อยจริง  ตกดึกก็เป็นการเข้าตีตอนกลางคืน มีการสาธิตให้ดู Effect ระเบิดสุดติงจิงๆ เหวอกันแทบๆ + ตรูอีกหนึ่ง เหวอจิง ตู้ม ตาม ตูม ตาม แล้วก็เป็นการเดินตอนกลางคืนนิดนึง จากนั้นก็เข้าเต๊นท์นอนเนื่องจากวันนี้ร้อน เลยนอนไม่ห่มผ้า ...

 

วันที่สี่ - ตื่นมาพร้อมสัจธรรมว่า กรูคิดผิด -*- หนาวเชี้ยยยยยย เอาวะ ตื่นมาเดินไปสถานีสุดท้าย ... 34 เข้าตี และ ตั้งรับ หวยออกว่าได้เข้าตีตอนเช้า โชคดีแดดไม่ร้อน เหอๆ ก็ไปนั่งคอยอยู่ในแนวประมาณ 1 ช. ในดงอ้อย - -นานสาดดดดดด แต่พอเริ่มออกตีก็มันส์ดี เหมือนเล่น CS มีระเบิด หมอบ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ตลอดทาง -*- หลบดงหมามุ่ย + คอมแบ็ตเพื่อน 555+ พอจบก็ชิวแล้ว เพราะ อันที่ยากที่สุดมันจบแล้วเว้ยยยยย ช่วงบ่ายตั้งรับ ตอนแรก มีร้อยโทวิเศษชาญ มาพูดถึงผลประโยชน์ของการจบ รด ปี 3-4-5 ว่า มีสิทธิ์ได้ยศโน้น ยศนี้ แอบมึน แล้วก็ไปนั่งหลบในหลุม วิ่งไปวิ่งมา สบายยย ต่อมาก็แบ็กเป้ กลับไปยังที่พัก กินข้าว อาบน้ำ โอ้ววว เหือนขึ้นสวรรค์ สบายตัวสุดติง ตอนค่ำ ก็ เป้นสันทนานการ + อุดมการรักชาติ ก็มีการร้องเกะกัน ... หนุ่มบาวสาวปาน พวก ร.ร ข้างๆ มานก็เต้นกัน -*- ปล่อยมานนน เรามานคนดี เหอๆ อีกเพลงคงเป็น เราและนาย อันนี้มีซึ้ง 55+ ตอนพัก ก็มี ร.ด แดนซ์ ที่ไอ้คนขึ้นไปร้องไม่รุมันเคยฟังเพลงนี้ป่าววะ ร้องได้ เห่ยสุดติง -*- กุไปร้องยังเพราะกว่าเลยสาดดด กะ จิ๊บ ร.ด อีกเพลง แล้วก็ฟังบรรยายต่อ จบก็ เข้านอน ไม่มีอารัย

 

วันที่ห้า ตื่นมาตี3เพราะต้องเข้าเวร เชี้ยเอ๊ยยยย หนาวโคตรพ่อออ ใส่เสื้อ3ชั้นยังหนาว + ได้เวรตำแหน่งดีมาก เฝ้าถาดหลุม /swt เฮ้อ แล้วก็รอถึงตี 5 เก็บของ + กินข้าว เอามือถือเพื่อนมาดูอุณหภูมิ ... 11องศา(มีข่าวลือว่าเมื่อเช้าถึง 7 องศา) ... พูดออกมายังมีไอ -*- เลยมีการก่อกองไฟผิงกันเองขึ้นมา ... ตอนแรก ก็ 1 2 3 .... สรุป ตอนก่อนรวมมีทั้งสิ้น 8 กอง ... จาเผาที่พักกันหรอวะ สาดด ตอนเช้ามี2กิจกรรม 1.เดินข้ามสะพานเชือก อันนี้ขอผ่าน เนื่องจาก น้ำข้างล่างเน่าก ตกไปอาจโคตรซวยได้ เลยไปอีกอัน ... 2. โดดหอสูง 34 ฟุต อันนี้ตอนจะกระโดดยืนนับอยู่ในใจ 1 .. 2 .. เชี้ยยยยยยย จ่าแม่งผลัก -*- ช่วงแรกจะเหวอๆ ตอนเชือกยังไม่ตึง ต่อมาก็เฉยๆและ แต่ไวกิ้งเสียวกว่า !!! ช่วงเที่ยงก็กินข้าว บ่ายๆก็พิธีปิด รอนานโคตรรรรรร จากนั้นก็นั่งรถกลับสวนเจ้าเชตุ และ บ้านตรูตามลำดับจบแล้ว เย้

 

สรุป 5 ข้อคิดเด็ดๆ ที่ได้มา

- เขาชนไก่ = ค่ายลูกเสือแบบ Hardcore ... ดีไม่ดี อาจจะสบายกว่าในหนังอีกมั้ง ไม่ได้ดู -*-

- ผ้าปิดปาก สำคัญกว่า เงิน หรือ ผ้าอนามัย >> ตรูเอาไปไม่เหงได้ใช้ซักอัน เกะกะ -*-

- จ่าบางคนมันโรคจิต ก็ปล่อยๆ มันไปเห๊อะ -*-

- ถั่วดำในค่ายอร่อยจริง กินมา 2 ที -*- > ไม่ใช่ อย่างทีพวกเมิงคิด ถั่วดำต้มกะทิ อร่อยจิง ^ ^

- พวกเกรียน + บ้าอำนาจมันมีจรืง ...

 

ปล. ขอบคุณเพื่อนๆกองกัน 34 จ่ามาโนชที่คอยดูแล ในการฝึกให้เป็นไปได้ด้วยดี

ปปล. จ่านรก ที่สถานีเข้าตีเสียชีวิตไปแล้วด้วยอุบัติหตุ อดเจอเลย แง่มๆ

ปปปล. แสดงความยินดีกับผู้ทีติดสอบตรงทีที่จ้า ~