เป็นบทกวีที่เขียนส่งงานแลงคอม ครูป๋อมชมว่า อ่านแล้วได้อารมณ์มากๆ เลยลองเอามาให้อ่านกัน

… เดินในความเหงา
มองในความเศร้า
นั่งในความทุกข์
นอนในความทรมาน
เธอทำให้ฉันได้รู้
เธอทำให้ฉันได้เจอ
เมื่อวันที่เธอได้เดินจากไป…

. . . กุมมือ แตะต้อง โอบกอด
สัมผัส จูบ ลูบไล้
เธอคนนี้ เธอคนเดียวเท่านั้น
ที่ฉันเรียกมันว่าความหลัง . . .

. . . บอกมาตรงตรง
อย่าทำให้งง
ฉันมันเป็นอะไร
สิ่งไหนที่เธออยากให้เป็น
เพื่อน แฟน หรือ แค่ คนแปลกหน้า . . .

. . .น้ำค้างตรงขอบตา
หยดผ่านใบหน้า
ค่อยค่อยซึมลงไป
สลักลงที่แก่นของหัวใจ
ถึงสิ่งที่เธอได้ทำ . . .

. . . ความทุกข์ทนกลืนกินฉัน
ความเศร้าซดดื่มฉัน
ความเจ็บปวดขบเขี้ยวฉัน
โลกใบนี้บดขยี้ฉัน . . .

. . . ฝากดาวไปกระซิบ
ฝากจันทร์ไปขับกล่อม
ฝากลมไปอวยพร
ฝากผืนดินไปปกป้อง
ฝากหัวใจให้เธอครอบครอง . . .

. . . โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน
มีแต่เราสองคนเท่านั้น
ไม่มีอะไรจะมาห้ามเราได้
เราจะเดินไปด้วยกัน
บนเส้นทางแห่งความตาย . . .

. . . ทำทุกอย่างเพื่อเธอ
ทำไปไม่หวังสิ่งตอบแทน
ขอแค่เธอหันมามอง
ขอแค่เธอมีใจ
รอยยิ้มเบาๆ
นัยน์ตาเป็นประกาย
แค่เท่านี้ ก็เพียงพอแล้ว
จริงหรือ . . .
โลกใบนี้ มีสิ่งใด
ที่ทำโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
แม้กระทั่ง ... รัก . . .

ปล ไม่มีอะไรในความหมายมันจริงๆ ไม่ได้คิดไรเลย เพราะ แต่งขึ้นมาเล่นๆ ประมาณตีสอง เพราะไม่มีไรทาม ฮ่าๆ
ปปล ชอบไม่ชอบ ทิ้งคคอมเม้นไว้ละกัน
ปปปล นอกเรื่องสุดๆ แต่ว่างานนี้ชนะน้ำค้างเว้ย ฮ่าๆๆๆ

..... ตามทีบอกไว้ว่า จะมาเขียนเรื่อง Long Trip ก็ยุ่งๆ อยู่ แต่ตอนนี้ว่างและ ก็ 1เดือน พอดี ก็ขอเขียนเลยละกันนนะ

..... วันแรก ผมเองก็ไม่รุว่าเริ่มออกเดินทางไปบนถนนเส้นนี้ได้ยังไง ... นั่นสินะ บางที อาจจะเป็นเพราะความรู้สึก ที่อยากจะไปถึงที่หมายละมั้ง

..... การเดินทางผมก็ออกเดินไปเรื่อยๆ นั่นแหล่ะ ค่ำไหน ก็ นอนนั่น ไม่ได้คิดอะไรมาก

..... แต่ทำไมนะ ... วันนึง ผมก็รู้สึกอะไรแปลกๆ มันมีความรู้สึกว่า มันเหมือนจะมีทางช่องเล็กๆช่องนึง ที่พอจะให้ผมเดินไปถึงจุดหมายที่ไกลสุดไกลได้ เมื่อผมลองเดินเข้าไปเรื่อยๆ ทางนั้น ก็กว้างขึ้นทีละนิดๆ ... ผมรู้สึกไปเองคนเดียวรึเปล่านะ

..... แต่แล้ว มาวันนึง ผมก็พบว่า ทางที่ตัวเองได้เดินมานั้น มาอยู่ที่หน้ากำแพงใหญ่มหึมา ... พร้อมทางเดินที่ย้อนกลับไปยังทางที่ผมมาอยู่ข้างๆ

... นั่นสินะ ไปทางไหน ผมเฝ้าถามตัวเอง แล้วคำตอบล่ะ

..... ผมกระโดดออกข้างทาง แล้วก็ออกเดินเลียบกำแพงไปเรื่อยๆ หวังว่าเใื่อลองออกเดินไปซักวัน มันคงต้องพบกับทางไปต่อ

..... ผมเดินไปเรื่อยๆ มีอะไรบางอย่าง บอกผมว่า ทางไปต่อนั้น มันอีกไม่ไกลหรอก เดินต่อไปๆ

..... แม้ว่า จะมีคนบอกกับผมกลางทางว่า ไม่มีหรอก ทางอะไรนั่น ที่จะข้ามกำแพงไปได้

..... แล้วไงล่ะ

..... แล้วผมก็ออกเดินต่อ

..... จนในที่สุด ผมก็​เห็นปลายทางอยู่ข้างหน้า นั่นไงล่ะ

..... ผมก็รีบออกวิ่งไป สุดท้าย เจอซะที

..... มันก็แค่กำแพงอีกอัน พร้อมข้างๆ เป็น บ้านของผมเอง

..... นั่นซินะ

..... มันไม่มีใครผิดหรอก ไม่ว่าจะเป็น กำแพง คนบอกทาง หรือแม้กระทั่งตัวผมเอง




.... บางที เทพนิยายมันก็ต้องมีกฏกติกาที่ละเมิดอยู่ไม่ได้

..... และไม่มีเทพนิยายเรื่องไหน ที่ไม่มีตอนจบ ...