ตอนแรก ผมก็คิดๆว่าจะเขียนเรื่องนี้เมื่อสองสามวันก่อนแล้ว
แต่พอวันนี้ ผมได้สัมผัสโดยตรงกับมันอีกครั้งหนึ่งก็เลยกระตุ้นให้ลงมือได้ซะที
คุณคิดว่า การเล่นดัมมี่ เหมือนกับอะไรบางอย่างมั้ยครั้บ


ตอนคุณได้รับแจกไพ่มา คุณก็ไม่รู้ว่า จะต้องเจออะไรบ้างในการเล่น

มันมีเป้าหมายที่จะชนะแบบง่ายที่สุดคือการน็อก แต่กว่าจะได้นั้น มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายนัก

บางทีคุณอาจจะต้อง รอ เป็นเวลานานกว่าจะได้โอกาสที่จะจั่วไพ่เข้า หรือ รอรับไพ่ที่มีคนทิ้งโง่มาให้คุณเพื่อที่จะน็อก

บางทีหนทางในการเล่นก็ไม่จำเป็นต้องน็อกเสมอไป ขอแค่เก็บหัวหรือสเปโตได้ก็ได้ตังแล้ว
แม้ว่าจะไม่มาก แต่มันก็ไม่จำเป็นที่ตะต้องเสี่ยงหรือเจ็บมาก
แต่ ... มันก็ไม่ทำให้เราได้เงินก้อนใหญ่อยู่ดี

บางที การยอมรอคอยเพื่อที่จะน็อกมืด เพื่อได้รับเงินเยอะขึ้น ก็เป็นการเสี่ยงที่น่าสนใจ
เพียงแต่ว่า เราต้องรู้ว่า

เวลาไหนควรจะเสี่ยง เวลาไหนไม่ควร
เวลาไหนควรจะรอ เวลาไหนควรจะไม่รอ

บางครั้งก็อาจจะเจออุปสรรค เช่น การที่ถูกบังคับให้ต้องตีเต็มหรือทิ้งรัม
แต่ทำไงได้ บางสิ่งก็ต้องการการเสียสละ เพื่อเป้าหมายสำคัญสูงสุด

ถ้ามัวแต่อมสเปโตไว้ ไม่ยอมรับรู้ว่าควรจะทิ้งมันไปเมื่อไร สุดท้าย คนที่เจ็บก็คือเราเอง



คุณรู้รึยังล่ะ ว่าผมคิดว่ามันเหมือนอะไร
ครับ มันคือชีวิตนั่นเอง


แต่อย่างไรก็ตาม ถ้ามันเหมือนกันจริง
อย่าไปเครียดอะไรกับมันมาก
เพราะสุดท้าย
ดัมมี่ มันแก็แค่คนโง่คนนึงเท่านั้นแหล่ะ


ปล ศัพท์เทคนิคเยอะมาก ไม่เข้าใจติดต่อหลังไมค์ ขาขาดก็ติดต่อได้นะ ฮ่าๆ
ปปล ขอบคุุณเจ๊ไก่สำหรับข้อมูลที่ถูกต้องครับ

วันเวลาที่อยู่กับตัวเอง แล้วหันมองออกไปรอบๆกาย พิจารณาสิ่งต่างๆที่เข้ามาและผ่านไป
ก็พบว่า ตัวผมเองอยู่ท่ามกลาง "กระจกเงา"

มันเหมือนว่า มีอะไรหลายๆอย่าง ที่เป็นเงาสะท้อนอะไรบางอย่างที่อยู่ในชีวิต
มันเหมือนว่า มีอะไรหลายๆอย่าง ที่มองเข้าไปแล้วทำให้ต้องมองย้อนกลับมาหาตัวเอง

บางสิ่งบางอย่าง มันก็สะท้อนออกมาได้อย่างชัดเจน

แต่ในขณะที่บางสิ่ง มันดูเป็นแค่เงามัวๆ ที่ยังมองไม่ออกว่าคืออะไร

แต่ท้ายที่สุด ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ทุกสิ่งทุกแย่างมันคือ เรื่องจริงที่ผมเอง
ไม่มีอะไรที่มันเป็นสิ่งจอมปลอม เพราะ กระจกมันก็สะท้อนได้แต่ความจริงเท่านั้นแหล่ะ
แต่ท้ายที่สุดแล้ว

ตอนนี้ ผมอาจจะเป็นเงานอยู่ในกระจกบานใดบานหนึ่ง
ของตัวตนอีกฝั่งหนึ่งของผมก็ได้


--------------------------------------------------------------------


บางที ผมก็รู้สึกสงสารคนที่อยู่ในกระจกเหมือนกัน