โย่วๆๆๆ ได้กลับไปอัมพวาอีกรอบนึง กะ เปิดกระเป๋ากล้อง เย้ๆๆ หลังจากที่ไปครั้งที่แล้วไม่ค่อยจะมีความสุขเท่าไร งวดนี้ก็โอเค ... ว่าแล้วอย่ารอช้า ไปดูดีกว่าว่า ตั้งแต่ 9 โมงเช้า ถึง เที่ยงคืนครึ่ง ตรูไปทำอะไรมาบ้างงงงงงงง

 

      เปิดมาตอนเช้า ฝนตก โอ้วววว ลางดี แล้วฝนก็หยุด จากนั้นรีบไปบ้านเพื่อนเอากล้อง พอเอาเสด ฝนตกอีก -*- รีบวิ่งไปร้านการ์ตูน สอย NANA มา 3 เล่ม พอถึงคณะก็ นั่งอ่าน ตีปิงปอง ร้องเพลง ซักพักก็ไปกินข้าว กลับมาถึง รถก็ออกพอดี เย้ๆๆ พอรถออก ก็ได้ยินสโลแกน ... "อยากสนึ่งนั่งคันหนุก" แล้วแบบ พี่ที่นั่ง รับประกันความฮา .... ผู้ชายทั้งนั้น ก็เอาวะ ลุยยยยย คัน 1 โลด (แม้ในใจลึกๆอยากไปนั่งคัน 2 ที่มีแต่ ญ มากกว่า โอ้ เลวจิงกรู) พอถึงปุ๊ป ก็มีถังยื่นมาทันที ... เอากันแต่เช้าเลยแฮะ เป็น "น้ำเก๊กฮวยผสมโซดา ตรา ลีโอ" ขอผ่านๆ 55+ จากนั้น พอรถเริ่มออก เพลงก็เริ่มดัง ด้วยเสียงเบสที่ดังตุ้บๆ (คนขับมันจะแกะเบสหรือไงวะ by พี่นัทหนาว) จากนั้น ก็มี รายการ สัมพาด เรื่อยเปื่อย โดย ดีเจ เยเมน และ พี่คุ้ง 55+ ฮาสุดๆ มีการสอนมุกจีบหญิงด้วย แต่ไม่น่าเอาไปใช้มากๆ - - (คำว่าผมรักคุณภาษาไทยพูดว่าไงครับ by พี่คุ้ง) ก็ ยาวไปเรื่อยๆ ผ่านไประยะหนึ่งก็มีการขอเพลงจากหลังรถไปยัง ดีเจเยเมน ... มันมีหลายเพลง จำได้เพลงเดียว "เมมชื่อพี่ว่าน่ารัก" ... โอ้ววว เป็น ซิงเกิ้ลของวง หมึกน้อย ที่โดนมาก 555+

 

     และแล้วก็มาถึงที่แรก วัดโพธิ์ปรก ... มั้ง จำชื่อไม่ได้ ก็ ลงไปถ่ายรูป กัน ส่วนตรู ก็ ถ่ายนิดนึง แล้วก็แว๊บไปไหปว้พระ เผื่อจะเจออะไรดีๆซ๊ากที - - แล้วก็ ไปไหว้ประประธานที่อยู่ในอุโบสถที่มีต้นโพธิ์ปรกอยู่ เป็น Unseen in Thailand ด้วยยยยย ไหว้เสร็จ ก็ เขย่าเซียมซี ... เบอร์ 25 ... ไปดูใบ ไม่เหงมีเรื่องดีๆ เลย - - บ้าที่สุดดดดด จากนั้นก็ขึ้นรถไปยังตลาดอัมพวา กัน พอถึงปุ๊ป ก็ ตระเวนหาของกินปั๊ป ตามสูตร เรามาเพื่อกิน !!! ก็อิ่มไปหลายอยู่ ก็เดินผ่านร้านหลายอย่าง พวก สร้อยคอ โมบาย โปสการ์ดไรพวกนี้ จากนั้นก็เดินเรื่อยเปื่อย ซักพักก็ได้ยินเพลง ความเชื่อ ... เสียงใครวะ คุ้นๆ .... คุยกะไอ้ต่อ ใช่พี่เยเมนป่าววะ ..... เออจิงว่ะ ... พี่เยเมนร้องคาราโอเกะเพลงความเชื่อที่ดังไปทั่วตลาด โอ้ววววว สุดๆ ไปเลยพี่ ทำไปได้ เดินเรื่อยเปื่อยต่อ ก็ถึงเวลาขึ้นเรือชมหิ่งห้อยแล้ว เย้ๆๆ มีสองลำ 25 กะ 15 เท่าที่พิจารณากะไอ้ต่อ เอาวะ เสียสละไปลง 25 เหอๆๆ แล้วพอไปดูว่ามีใครนั่ง ... เป็นการชมหิ่งห้อยที่ดราม่าชัวร์ เนื่องจากสมาชิกลำนั้น ... มี พี่ดอน เจ้าพ่อตัวจริง + กรู + ต่อ + แอน ที่เจ้าตัวบอก ช่วงนี้พีคมาก + แก๊งรักคุด 6 คน ที่บอกว่าจะดราม่าชัว + พี่เต้ + คนอื่นๆ ..... 55+

 

     ล่องเรือชมหิ่งห้อยเหมือนปีก่อน แต่ ข้างๆไม่เหมือนเดิม 55+ ก็ชมไป นั่ง Drama ไป ข้างหน้าเรือมี คู่หูดิ๊กแด๊ก ไอ้แทนกะนิค ร้องเพลงสร้างบรรยากาศ อาทิเช่น ฟ้า คนไม่มีแฟน คนไม่เข้าตา นกน้อยในไร่ส้ม(อโน นามสมมุติร้องผิด 55+) อยู่ไปไม่มีเธอ เพียงกระซิบ(มาไงวะ) มุม และอื่นๆ ส่วนตรูก็ มองไปมืดๆ เห็นไฟกระพริบๆ หิ่งห้อย มีบินผ่านหน้ามาตัวนึงด้วย ... ถ้ามีใครมานั่งข้างๆก็คงจะโรแมนติกไม่น้อย ... เมื่อไม่มีก็ต้อง Drama กันต่อไป อา เศร้าจริง ..... ถึงคลอกผีหลอก พอพูดชื่อ คนบนเรือก็สะดุ้ง กันทั้งลำ เหอๆ จากนั้นก็มีการแล่นเรือโฉบไปโฉบมาของพี่รุ่นต่างๆ ที่ แสบที่สุดคือ พี่ปี 4 โดย พี่ตะวัน (นามสมมุติ) สาดน้ำใส่ -*- เปียกซะงั้น นั่งไปซักพักใหญ่ๆ ก็กลับขึ้นฝั่งอีกครั้งนึงก็ไปหาของกินต่ออีกหน่อย + ซื้อของให้ buddy ได้บัวลอยมาถ้วยนึง ... เดินไปเดินมาก็ถึงเวลากลับ เฉลยบัดดี้ ... ไอ้จุ้ยนี่เอง 55+ จะบอกว่า ลูกชุบที่ซื้อมาให้ไม่อร่อยว๊อยยยยยยย ล้อเล่นๆๆ แต่ไม่อร่อยจิงๆ แล้วตรูก็เอาของไปให้พี่ป่าน ปี2 ได้โปสเตอร์กลับมาใบนึง แล้วก็ได้นั่งรถกลับซะที

 

       ขากลับค่อนข้างเงียบเนื่องจากตายไปหลายคน ขึ้นมาปุ๊ปก็มีรายการแฉพี่ช่อน(นามสมุติ)ทันที เรื่องการเล่นบัดดี้เนี่ยแหล่ะ มีการสัมพาดสดข้ามรถด้วย ฮาโคตรรร ทำให้พี่ช่อน(นามสมมุติ) ได้ชื่อใหม่เลยทีเดียว จากนั้น ก็มีการอัญเชิญไอเทมลับประจำทริปเปิดกระเป๋ากล้อง มันคือ ..... หมวกแห่งความจริงงงงงงงงงงงงงงงง ที่ถ้าใส่ด้านหน้า จะต้องพูดแต่ความจริง และ ถ้าใส่กลับดาน จะพูดออกมาเป็นคำโกหก ซึ่ง มีมาตั้งแต่รุ่น 7 โดย พี่นิติ จำนามสกุลไม่ได้ แล้วหมวกนี้ห้ามวางต่ำกว่าหัวด้วย ..... ที่เจ๋งกว่านั้น มีเพลงประกอบตอนใส่ด้วย เป็นเพลงตอนชนะของ FF  555+ ซึ่ง รายแรกที่ออกมาคือ ไอ้นิคคคค จากนั้นก็โดนกันไปหลายคน โดนไปหลายคำถาม เรียกเสียงฮา มาจากหลายที่ในรถ คนที่โดนเท่าที่จำได้คร่าวๆ อีกคือ พี่พฤกษ์ พี่โอ บลาๆ และ ไอ้ต่อที่เกือบโดน รอดไปอย่างหวุดหวิด จากนั้น ไม่รู้สึกตัว นอนยาว ไปถึงหน้าคณะ ตอน 12.30 แล้วกลับบ้าน อาบน้ำ ออน msn นอน จบทริปนี้

 

อยากไปแนวๆนี้อีก เอาที่ของกินเยอะ ๆ ไปตลาดสามชุก เย้ๆๆ

 

ปล. ขอขอบคุณ ไอ้ตุลย์ สำหรับกล้อง / จุ้ย ของtake / พี่ป่าน ของเทคกลับนะคร๊าบบบบ

ปปล. บางคนแฮปปี้ บางคน Drama

ปปปล. ว่าจะเลิก Drama และ ..... แต่เป็น Emo แทน ดีป่ะ 55+

ปปปปล. นิราศชมหิ่งห้อย รอติดตามได้ในบอร์ดรุ่น 43

 

 

อาจเหมือนว่าฉันเป็นคนเข้มแข็ง
และไม่แสดงให้ใครได้รู้ความจริง
ว่าข้างในเป็นอย่างไร

 * แต่รู้ไหม (ก็วันนี้) มันเหน็บหนาว
มันปวดร้าว เพียงใด ใครจะรู้

 ** ไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร
อ้างว้างเดียวดายมานานนับปี
ต้องทนเหงาอยู่อย่างนี้
อีกนานสักเท่าไร

โลกนี้มีคนตั้งกี่ล้านคน
แต่ฉันคือคนที่ต้องเหงาใจ
หนึ่งในล้าน มีบ้างไหม
แค่เพียงใครสักคนที่มาเข้าใจ

หนึ่งคนไม่ขอมากไปใช่ไหม
บอกฟ้าข้ามไปหาเธอ ว่าฉันรออยู่
อยากพบเจอ เธออยู่ไหน

(*,**)

หนึ่งคนที่ฉันรอมีจริงใช่ไหม

 

........... เพลงนี้ นี่เองงงงงงงงงง เป็นเพลงที่ชอบมากโดยส่วนตัว ทั้งเนื้อร้อง ทำนอง และ MV ซึ่งทำออกมาได้ซึ้งมากๆ ....

 

........... ช่วงนี้ ทำไมมีแต่คนDrama เรื่องความรักฟระ ... ต่างไขว่คว้าหา ใครคนนั้น กันทั้งนั้นเลย ........................

 

........... เค้าว่ากันว่า คู่รักที่แท้จริงของเรา จะมีด้ายแดงผูกอยู่ที่นิ้วก้อยแล้วโยงถึงกัน ... แต่ ... ทำไมเราถึงมองไม่เห็นด้ายนั้นล่ะ ... ไม่รู้สินะ ... หนึ่งในล้านคนนั้น จะเป็นคนที่ใช่สำหรับเรารึเปล่า ... ไม่รู้สินะ ว่าคนที่เราแอบชอบอยู่ คือ คนที่มีด้ายแดงกับเรารึเปล่า ...

 

........... อยู่ตัวคนเดียวแล้วเหงา มันก็จริงว่ะ ... แล้วยิ่งบางทีเดินผ่านคนมากมาย เจอบางคนเดินจับมือกัน คุยกันกระหนุงกระหนิง แล้วหันมามองที่ว่างข้างๆตัวเอง ... มันก็รู้สึกบอกไม่ถูกเหมือนกัน ... บางที ยิ่งอารมณ์ หรือ บรรยากาศ พาไป ก็พาลเข้าสู่ Drama ได้ง่ายๆ เหมือนกัน .....

........... ชีวิตกรูส่วนหนึ่งก็เหมือนเพลงนี้นะ แต่ไม่ใช่ทั้งหมด ... เห็นเป็นคนเฮฮา มันก็แอบมี Drama ในใจบ้างเหมือนกันล่ะวะ ... แล้วทำอะไรได้มั้ย ... ตอนนี้ ก็ ทำได้ แค่ รอ รอ รอ รอ รอ รอ เวลาที่เหมาะสมที่จะได้รู้ว่า ใครบางคนจะเป็น "หนึ่งในล้าน" ของกูรึเปล่า ..... แล้วถ้ามันไม่ใช่ล่ะ .... พูดจริงๆ ไม่รู้เลยว่า ตอนนั้นจะเป็นยังไง .... มันจะเหมือนกับตอนก่อนหน้าที่เคยเจอมารึเปล่า .... หรือว่ามันจะหนักกว่า .... ใครจะรู้ได้มั่งเนี่ย ...

 

........... ที่ใช้ชื่อ msn ว่า "ผมมาตามหาผู้หญิงคนหนึ่ง" ... ตอนแรก ก็ตั้งเพราะ mv ที่ฉายในงานรับน้องพี่ปี4 .... แล้วก็ไม่ได้เปลี่ยน แต่ตอนนี้ มันเหมือนมีความหมายประหลาด ที่บังเอิญมาตรงกับชีวิตจริง .... พูดตรงๆ ไม่รู้ว่าตอนนี้มันเหมาะสมที่จะออกตามหาผู้หญิงคนนั้นรึยัง ..... แต่ที่รู้ๆ ตอนนี้ ไม่อยากอยู่คนเดียวอีกแล้ว ...

 

........... บางที ผมอาจตามหา "หนึ่งในล้าน" หรือ "ผู้หญิงคนนั้น" เจอแล้วก็ได้ ... แต่ทำไม ... ทำไม ... ทำไม ... ถึงมีอะไรบางอย่าง ที่มาทำให้กูไม่กล้าพิสูจน์ว่าใช่รึเปล่า ... เมื่อไร อะไรบางอย่างนั้น จะหายออกไปจากตัวกูซักที ....

 

........... แล้วคุณล่ะ .... เจอ หนึ่งในล้าน ของคุณ หร์อยัง

 

ปล. ขอบคุณพี่ป้องสำหรับชื่อ Entry

ปปล. ตอนแรกจะเอาอีกเพลงแล้ว แต่เพลงนั้นมัน Hurt มาก เก็บไว้ก่อน 55+

ปปปล. อยากกลับไปหา และอยากจะทำให้เธอฝันดี .........

 

ตอบ แอร์ .... ไม่ใช่ เซนโย ว่ะ 555+ ทายผิด ตกรอบบบ

      กลับมาแล้วววววววว จากการรับน้องพี่ปี 2 ที่ ระยอง เย้ ...

 

เริ่มต้น การเดินทาง เวลา 8 โมงเช้าที่คณะ รอไปรอมา ตามประสาคนไทย ออกรถประมาณ 9 โมงมั้ง พอขึ้นรถก็ alert กันใหญ่ ร้องเพลงเฮฮาไปเรื่อยๆ แล้วก็มีเกมให้คอยตื่นเต้นเกิดขึ้น เหอๆ การลงโทษก็น่าสะพรึ่งกลัวนัก ... บอกไม่ได้ อยากรุ เชิญหลังไมค์ 555+ ถึงระยอง ประมาณ บ่ายโมง กินข้าวกลางวัน แล้วก็ เข้าฐานนนน ... ฐานที่ได้ใจที่สุด(ในโลก) คือ ฐานพี่ผู้ชาย ที่ให้แปลงร่างเป็น "Superman" กัน .... โอ้วววว คิดได้ไงฟระ - - แต่ก็สนุกดี จากนั้นก็อาบน้ำ กินข้าวเย็น แล้วก็ เปลี่ยนชุด เป็นฉลาม 55+ เติมครีบทำเปงไปหน่อย จะได้ดูไม่ขี้เกียจมาก แก๊งค์ที่ได้ใจมากที่สุด คือ แก๊งค์กระพรุน อินเตอร์ แต่ที่โดนใจที่สุด คงเป็น แก๊งเซนโย 55+ จากนั้นก็ นั่งดูโชว์ + mv + หนังสั้น  (extra 4 เรื่อง 55+) แล้วก็สุดท้าย โชว์ผู้ชายยยยยย .... โอ้ว โพเซดอนุ่ม กับ หญ้าแฝกทะเล ... ต่อมาก็เป็นบายศรี แล้วก็ .............. ผับนิเทศ เย้ 55+ เต้นลากยาว ตั้งกะ 4 ทุ่มกว่า ไปจนถึง ตี 4 กว่าๆ เอง เหอๆ แล้วไปนอนมั้ย ไม่นอน เดินไปชมทะเลยามใกล้รุ่ง จากนั้น ก็ลากเพื่อนๆ มาหมุนขวดกันอย่างหนุกหนาน + แอบงีบหลับ สุดท้ายได้นอนตอน 6.30 ตื่น 9.00 กินข้าว เดินเล่นทะเล เล่นไพกะเจ๊ไก่ โดน Triple J เสียไป 80 โอ้ววว ชิต แล้วก็ถ่ายรูป นั่งรถกลับ ถึงคณะ กลับบ้าน กินข้าว เปิดคอม .......

 

บางคนอาจจะสงสัย ... มึงจะมาบ่นอะไรเป็นพรืดวะเนี่ย ... กูรู้อยู่แล้ว ไปกะมึงมา ... อ่านไม่รู้เรื่องโว้ย ....

 

จะบอกว่า นั่นมันคือ โดยรวม แต่ที่อยากให้อ่านคือนี่ ...

 

 

- คิดถูกที่เปลี่ยนใส่ขาสั้นก่อนออกเดินทางไปเจอพี่ที่ฐานรับน้อง ไม่งั้นคงแย่กว่านี้ 55+

- ไปมาครั้งนี้ ทำให้รู้ว่า ปั๊ม Jet เป็นสวรรค์ของนักเดินทางจริงๆด้วย T T

- ตอนก่อนออกเดินทาง ซื้อชาดำเย็นมาแล้ว หกทั้งแก้ว เป็นลางดีก่อนออกเดินทางมากๆ

- อาหาร รสชาติ .... ไม่ขอพูด แต่ต้มยำใช้ได้นะ เหอๆ

- ทุกคนชมแต่ชุดฉลามน่ารัก ไม่เห็นมีคนชมคนใส่มั่งเลย  T T 

- หนังพี่เต้น่ากลัวมากๆ จากการฟังที่พี่เล่าให้ฟังถึงตอนตัดต่อ > < ดีแล้วคับพี่ที่ไม่ทามต่อ -*-

- MV หญิงนุ่ม พีคโคตรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร

- กูไม่ได้เมาโว้ยยยย มีแต่คนมาถามกันจิง ขอยืนยันอีกครั้งว่า กรูไม่ได้เมา

- ย้ำอีกครั้งว่าไม่เมา กินไปจึ๋งเดวเอง -*-

- ได้เห็นสภาพที่ไม่เคยคิดว่าจะเห็นมาก่อนหลายอย่างตอนเต้นมากๆ เช่น บางคนเมาได้เละมากๆ แต่ก็ยังไปหยิบแก้วมาจะซัดต่อ -*-

บางคน เมาแล้ว เต็นบ้าระห่ำมากๆ บางคน เมา แล้วมึน แล้วนั่งพัก แล้วมาเต้นต่อ 1 เพลง แล้วไปนั่งพักต่อ spirit มากๆ บลาๆ

- รู้ว่า การเต้น 6 ชั่วโมงรวดมันเหนื่อยโคตรพ่ออออออ

- ผลจากการซ้อมใหญ่มาในวันพฤหัส ไม่เสียหลายจิงๆ 55+

- ทะเล ตอน ตี4 โรแมนติกมาก ถ้า .............. ก็คงดี (เติมเอง)

- เจอนกขี้ใส่ตอนนั่งคุย เชี่ยจิงๆ -*-

- การนอน 2ชั่วโมงครึ่ง ช่วยได้เยอะมาก

- พี่เต้ ตอนเมา น่ากลัวมาก กรุณาอย่าไปทำให้เค้าโกรธ เค้าตามล่าคุณจริงๆด้วย > <

- มางวดนี้ มีช่วงดราม่าเยอะมาก แบบว่า บรรยากาศเป็นใจ เหอๆ

- และก็ช่วงพีคก็มีนิดหน่อย 55+

- สรุปว่า รับน้อง สนุกมากครับบบบบบบบบบบบ

- ถ้านึกออกจะมาเติมต่อวันหลัง อย่าลืมมาเช็คบ่อยๆ (ฮา)

 

ปล. ขอบคุณพี่ๆ ทุกคนที่จัดงานนี้ขึ้นมาและคอยดูแลตลอดทั้ง 2 วันครับ

ปปล. ขอบคุณพี่แชมป์ สำหรับชุดฉลาม

ปปปล. เราได้เจอคนเป็นโรค"เหงา เหงา"เหมือนกันแล้ว เย้

ปปปปล. ถึงภาคี "แม่มึงซิ" กรุณา"เก็บ"ให้ดีนะครับ ของผม "อันนั้น" มัน Top Secret มาก

ปปปปปล. ทะเล ฝนโปรย คิดถึงตอนนั้นอีกและ เฮ้อ ....

ปปปปปปล. วันนั้น จะได้เจอมั้ยนะ ....

ปปปปปปปล. ขอบคุณหลายๆคนที่เป็นห่วงว่าตรูดูลอยๆ ... ตรูปกติดีเว้ยยยยยยยยยยย

         ดี ... ได้อัพสเปซอีกทีและ ... ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ ... อารมรณ์แปรปรวนตลอดเวลา เด๋วก็ดี เด๋วก็ร้าย เฮ้อ เพื่อนๆทั้งหลาย อย่าตกใจ เด๋วไประยองคงหายเหมือนปกติ(มั้ง)

ช่วงนี้เป็นช่วงที่มีแต่ความเปลี่ยนแปลงในคณะ เกิดเทศกาลตัดผม และ เรื่องหัวใจ อีกมากมาย 55+ ก็ขอให้ทุกคน ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยละกัน ...

 

Boulevard of Broken Dreams - Green Day

 

I walk a lonely road
The only one that I have ever known
Don't know where it goes
But it's home to me and I walk alone

*I walk this empty street
On the Boulevard of Broken Dreams
Where the city sleeps
and I'm the only one and I walk alone

I walk alone
I walk alone

I walk alone
I walk a... 

 ** My shadow's the only one that walks beside me
My shallow heart's the only thing that's beating
Sometimes I wish someone out there will find me
'Til then I walk alone

Ah-ah, Ah-ah, Ah-ah, Aaah-ah,
Ah-ah, Ah-ah, Ah-ah

I'm walking down the line
That divides me somewhere in my mind
On the border line
Of the edge and where I walk alone

Read between the lines
What's fucked up and everything's alright
Check my vital signs
To know I'm still alive and I walk alone

I walk alone
I walk alone

I walk alone
I walk a...

(*)
Ah-ah, Ah-ah, Ah-ah, Aaah-ah
Ah-ah, Ah-ah

I walk alone
I walk a...
(*,**)

     

        บางคนอาจมองว่าตรูเป็นคนเฮฮา บ้าๆบอๆ ชอบปล่อยมุกควายๆ แต่ตอนนี้ ขณะนี้ ในใจลึกๆ มันก็เหมือนเพลงนี้แหล่ะ เดินคนเดียวไปตามทาง ไม่มีใครมาเดินด้วย ...

หรือว่า นิสัยของเรา มันจะเป็นอย่างนี้ ... ดูหนังคนเดียว ดูคอนเสิร์ตคนเดียว เข้านิเทศคนเดียวของห้อง ... ไม่รู้ดิ ... วันนี้อยู่ดีๆ ก็แว๊บถึงเพลงนี้ขึ้นมาทันที ....

 

หรือว่า จิตใจเรา อยากจะบอกอะไรบางอย่างกับเรา ... เหงาว่ะ อยากหาคนมาเดินด้วย หรือ เลิกเดินคนเดียวเถอะ แกยังมีเพื่อนอยู่รอบตัวนะเว้ย ....

 

แต่ว่า เรื่องบางเรื่อง มันก็ไม่สมควรที่จะพูดออกไปในเวลานี้ ... ทำได้แค่เพียง เดินไปในทางนั้น ทางที่เงียบสงบและเปล่าเปลี่ยว ... คิดคำตอบของทุกเรื่องไปเรื่อยๆ ...

 

และมั่นใจว่า ทุกคนย่อมเคยเดินผ่านทางนี้แล้วทั้งนั้น แต่ทว่า ใครจะหลุดออกมาได้ก่อนกัน หรือ ใช้วิธีการใด ... เท่านั้นเอง

 

ส่วนตัวเราตอนนี้ เหมือนว่ากำลังเดินหาทางออกไปเรื่อยๆเหมือนกัน ... ช่วงนี้ อยากหาคนดีๆ ซักคนมานำทางออกไปสู่โลกภายนอกซะที ....

 

อยากบ่น อยากระบายเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

ตอนแรกจะเอากอดตัวเองและ แต่ ... ไม่รู้ดิ .... เห้อ

 

จบเหอะ ไม่ไหวและ

 

ปล. ช่วงนี้ เนือยๆเหนื่อยๆ อย่าตกใจ เป็นปกติ

ปปล. No comment กะ ชีวิตว่ะ

ปปปล. ง่วงนอนสาดดดดดดดดดดดดดดดด 

 

 

 

 

 

          .... กลับมา อัพสเปซ ต่อ  เนื่องจากวันหยุดครั้งแรกในรอบ 3 สัปดาห์ + ว่าง + ขี้เกียจทำงานที่ค้างอยู่ทั้งหลายแหล่

 

.... เฮ้อ ... เมื่อคืนก็ได้ไปงานเลี้ยงห้อง 63 มา ทุกๆคนก็ยัง บ้าๆ บอๆ เฮฮาเหมือนเดิม ได้เจอ ไอ้ตุลย์กะเอก ที่กลับมาจากอเมริกา ได้กินข้าว + ร้องเกะด้วยกัน บลาๆๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.... เฮ้อ ... แต่ก็ยังรู้สึกเหงาๆยังไงไม่รุ เพราะเรื่องบางเรื่องที่สมควรจะทำตั้งนาน ก็ยังไม่ได้ลงมือทำซักที ... ทั้งๆที่มันควรจะลงมือตั้งแต่ 1เดือนก่อน .... 2สัปดาห์ก่อน

1สัปดาห์ก่อน .... เมื่อวาน แต่ .... ทำไม  .... ยังไม่ได้ลงมือทำซักที ..... เวลาก็ล่วงเลยมานานเท่าไรแล้วนะ .... 1 ปีกว่า .... ผ่านอะไรมามากมาย ทั้งเรื่องที่สุข ที่ทุกข์

และ บางเวลา ที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยคำพูด ..... แล้ว จะต้องรอไปอีกนานแค่ไหน ถึงจะได้ทำมันซะที ....

 

 

 

 

 

 

 

.... เฮ้อ ... หรือที่เรามานั่งคิดเรื่องนี้ เพราต้องการคำยืนยันในการปลดตัวเองออกจากพันธนาการอะไรบางอย่างในจิตใจ ... หรือ ... เป็นเพราะ เรา อยากรู้ความจริงเรื่องนี้กันแน่

 

 

 

 

 

.... เฮ้อ ... แล้วเมื่อไรจึงจะสบโอกาส หรือ จะรวบรวมความกล้า เพื่อพิสูจน์มันซักที ... รู้อยู่ ว่า หากไม่พิสูจน์ มันก็คงจะเป็นอย่างนี้ไปตลอดกาล ... แต่ มันก็ยังคงมีสิ่งที่เรียกว่า ความกลัวเกาะกินอยู่

 

 

 

.... เฮ้อ ... แล้วเราจะเลือกเดินทางไหนดี ...

 

 

"อย่า"

 

หรือ

 

"ปล่อยไปตามหัวใจ"

 

 

 

ใครก็ได้ ช่วยมาชี้ทางสว่างให้เราดี .... ว่า ควรจะข้าม เส้นแบ่งนั้นไปหรือไม่ ......