แง่มๆ ก็จบกันไปแล้วสำหรับ งาน Meeting The Armchair ที่ โตโยอิจิบัง พระราม 3 ... ก็หนุกดี ได้เจอหน้าเพื่อนๆ แล้วก็คิดถึงวันที่ซ้อมด้วยกัน ... ได้เอาโปสเตอร์ไปให้ทุกคนเซ็นด้วย รับรองว่า คำว่า Run Through เอ้ย The Armchair จะอยู่ในใจของพวกเราตลอดไปแน่นอน !!!

 

เนื่องจาก ช่วงนี้ มีแต่คนบ่นนู่นบ่นนี่ เรื่อง เรียน (โดยเฉพาะ ฟิสิกส์) สอบ งาน ความรัก ปัญหาหัวใจ บลาๆๆๆๆ เลยทำให้อยากจะมากล่าวถึงตัวแปรสำคัญในทุกปัญหา ไม่สิ ทุกสิ่งในโลกเลยก็ว่าได้ .... มันคือ "เวลา" แม้ว่า จะเคยเขียนเรื่องเวลาไปแล้วใน "Only Time" แล้วก็ตาม แต่คราวนี้ขอยกเพลง 2 เพลงที่มีชื่อนี้ มาถกกันหน่อยนะ

 

อันแรก .... เวลา ของ P.O.P

เขา...บอกว่าเธอ  ไม่เคยจะสนใจ
ไม่แคร์อะไร  แม้ใครจะมองว่า
ทำไม  ทำไมเธอ  ดื้อและรั้น  ไม่ฟังคำพูดใคร
ไม่พอใจอะไร  ก็เดินจาก...
เธอไม่ต้องกลัว  ว่าใครจะพูดอะไร
ไม่ต้องกังวล  ว่ามันจะทำให้ฉันไม่เข้าใจ
ฮึมม์...

เขา...ยังบอกว่าเรา  ช่างดูไม่เข้ากัน
และไม่มีวัน  จะไปกันได้ไกล
ยังบอกไม่มีทาง  คนอย่างเธอจะยอมมารักใคร
จะพูดยังไง  ฉันไม่เชื่อ  ไม่ฟัง
ฉันรู้ดี  ว่าใจเธอคิดอะไร
ไม่ต้องกังวล  เพราะฉันนั้นจะคอยเข้าใจ

* โลกจะยังหมุน  ไปอีกนานเท่าไร
  ไม่มี  ไม่มีใครรู้หรอก
  เวลาจะเป็นคนบอก  เวลาจะเป็นคำตอบ

* * ว่าเรานั้นจะยังรักกัน  อีกนานเท่าไร
      ไม่มีใคร  ที่จะรู้หรอก
        วลาจะเป็นคำตอบ
      เวลาจะบอกกับเธอ  และฉันเอง...

กับ     อีกอีน  เวลา ของ โดม ปกรณ์ลัม

 

ใครต่อใครต่างก็พร่ำบอก ก็พูดมันไป ว่าเวลาจะคอยเยียวยาให้ทุกอย่าง
เธอกับฉันบอกว่ารักกัน ถึงแม้ว่ามันค้างคา แต่เวลาคงคอยเยียวยาให้เรา

(จนถึง/เป็นภาพ)วันที่เธอจากไป เดินลับไปไกลจนสุดตา
ก็ไม่เห็นว่าเวลา มันจะมาฉุดรั้งเธอเอาไว้

เวลาเป็นแค่คำหลอก เวลาเป็นแค่คำหลอก ก็มีแต่เข็มหมุนวนเรื่อยไป
เวลาไม่เคยรู้หรอก ยิ่งนานยิ่งตอกย้ำ(หัวใจ) ยิ่งช้ำยิ่งทรมาน

เจ็บมันจำและยังฝังใจ ได้เพียงคอยปลอบใจ ว่าเวลาจะทำให้เราลืมทุกอย่าง
มันผ่านมานานก็ไม่ลบเลือน กับภาพเดิมๆ ที่ยังคงจะคอยตามมาหลอกหลอน

(จนถึง/เป็นภาพ)วันที่เธอจากไป เดินลับไปไกลจนสุดตา
ก็ไม่เห็นว่าเวลา มันจะมาฉุดรั้งเธอเอาไว้

เวลาเป็นแค่คำหลอก เวลาเป็นแค่คำหลอก ก็มีแต่เข็มหมุนวนเรื่อยไป
เวลาไม่เคยรู้หรอก ยิ่งนานยิ่งตอกย้ำ(หัวใจ) ยิ่งช้ำยิ่งทรมาน

มานับวันนับคืนที่หมุนผ่าน วันเวลายิ่งเดินยิ่งช้าลงกว่าเดิม

เวลาเป็นแค่คำหลอก เวลาเป็นแค่คำหลอก ก็มีแต่เข็มหมุนวนเรื่อยไป
เวลาไม่เคยรู้หรอก ยิ่งนานยิ่งตอกย้ำ(หัวใจ) ยิ่งช้ำยิ่งทรมาน

เวลาเป็นแค่คำหลอก เวลาเป็นแค่คำหลอก ก็มีแต่เข็มหมุนวนเรื่อยไป
เวลาไม่เคยรู้หรอก ยิ่งนานยิ่งตอกย้ำ(หัวใจ) ยิ่งช้ำยิ่งทรมาน

 

สองเพลงนี้บอกอะไรกับเรารึครับ ง่ายๆเลย ... เวลานั้นจะเป็นอะไรระหว่าง "คำตอบ" หรือ "คำหลอก" กันแน่

 

จะเป็นคำตอบ สำหรับผู้ชายที่นึงที่เดินเข้าไปบอกรักผู้หญิง .... หรือ จะเป็นแค่คำหลอกที่ใช้ยึดเป็นสิ่งปลอบใจขณะที่ตัวเองผิดหวัง

จะเป็นคำตอบ สำหรับคนที่รอคอยบางสิ่งบางอย่างที่จะเข้ามาเปลี่ยนชีวิต หรือ จะเป็นแค่คำหลอกที่ใช้หลอกตัวเองไปวันๆว่าความหวังจะมาถึงในซักวัน

จะเป็นคำตอบ สำหรับห้วงแห่งความสนุกสนานที่ไม่อยากจะจากมันไป หรือ จะเป็นแค่คำหลอกที่ใช้ตอกย้ำความผิดพลาดของตัวเอง

จะเป็นคำตอบ สำหรับความพยายามที่ประสบความสำเร็จ หรือ จะเป็นแค่คำหลอกที่เราโยนภาระให้กับมันเวลาเราทำผิด .... 9ล9

 

ไม่มีใครรู้ว่าเวลานั้น จะ ถูก หรือ จะผิด จะเป็น ผู้ช่วย หรือ ผู้ซ้ำเติมเรา ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับ จังหวะ เหตุการณ์ที่เข้ามาในชีวิตเราทั้งนั้น

ดังคำกล่าวที่ว่า It's All About the Time ... ให้เวลาเป็นผู้ตัดสินมันเถอะ

 

เรื่องบางเรื่องถ้าเราตัดสินใจในตอนนี้ แต่ถ้าผ่านไปอีกซักพัก แล้วลองกลับมาคิดมันใหม่ อาจจะพบว่าเราอาจจะเจอตัวเลือกที่ดีกว่าก็ได้ ....

ไม่รู้สินะ ว่า ทำไมเวลาต้องคอยเข้ามากำหนดหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตของเรา ถ้าโลกนี้ไม่มีเวลามันจะเป็นยังไง ...

คนที่ประสบความสำเร็จ ก็คงจะหยุดอยู่กับที่ ไม่ยอมก้าวไปไหนเพรากลัวว่าจะต้องล้มเหลว

แต่คนที่ผิดหวัง ก็จะจมอยู่กับความทุกนั้นตลอดไป ... เวลาเอ๋ย เมื่อไรเราจะเข้าใจเจ้าซักทีนะ .....

 

บางคนบอกว่าเวลารักษาทุกอย่าง ... มันอาจจะจริง หรือ อาจจะเท็จ ...

เวลามันก็เป็นแค่ผู้สังเกตการณ์คนหนึ่ง ที่คอยเฝ้ามองการกระทำของเรา และจะเข้ามาแทรกแซงเมื่อถึงคราวสมควร ....

 

ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน ... เห็นด้วยกับคำพูดนี้อย่างสุดซึ้ง

เพราะ สิ่งที่หลอกลวง หรือ โป้ปด มันก็แค่ฉาบไว้บางๆ เท่านั้น ย่อมจะเลือนลางลงตามกาลเวลา

เวลาจะเป็นผู้เปิดเผยความจริงเองว่า ... เขา เป็นคนยังไง ... นิสัย หรือ สันดานเป็นยังไง .....

 

ขอจบลงตรงที่ว่า ไม่ว่า เวลาจะเป็น คำตอบ หรือ คำหลอก หรืออะไรก็ตาม อยากให้ระลึกถึงคำพูดนึงที่ว่า

"เวลาไม่ไหลย้อนกลับ" วันนี้คุณใช้ เวลาอย่างคุ้มค่าหรือยัง

 

 

เวลาจะเป็นคำตอบ เวลาจะบอกกับเธอและฉันเอง / เวลาเป็นแค่คำหลอก เวลาเป็นแค่คำหลอก ก็มีแต่เข็มหมุนวนเรื่อยไป

 

 

ได้อยู่บ้านมา 3 วัน ขอนั่งเล่าหน่อยเห๊อะ เหอๆๆๆ

 

04/08/06

 

รีบไป ร.ร แต่เช้าเพราะมันนัดกัน 10 โมงฝ่ายละคร แต่ไปถึง 10.30 -*- แต่แล้วก็ได้รู้ความจริงอันโหดร้าย ... หอธรรมไม่ว่างต้องรอถึงเย็นๆ O oเลยรวมพลไป DotA กันก่อน ... ก็เล่นไปซักพัก ช่วง 3 โมงก็ชิ่งกลับมาก่อน เพราะ จาหลบไปนอนในหอธรรม หุๆๆ พอมาถึง ก็รู้สิ่งที่โหดร้ายกว่า .... ได้ซ้อม wireless กะ ไฟ ตอน 20.30 โอ้ววววววว นั่งกินข้าว + รอด้วย Element TD จนในที่สุดก็ถึงเวลา - -'' ก็รันทรูไปเรื่อยๆๆๆ จนถึงประมาน 10.30 แล้วอ.หน่วยก็บอกว่า วันนี้แค่รอบเดียว .... เอ่อ พรุ่งนี้แสดงจิงนะเฟร้ยยยยย แต่ก็ไม่มีอารมจะอยู่ต่อแล้ว เนื่องจาก ฟิตมาตั้งกะ 10 โมง แต่ให้มาซ้อมซะดึก งืมๆๆ ก็ยกข้าวของ ไปถล่มที่คอนโดนัท .... ยามดึก ไม่สามารถบรรยายได้ มีการทดลองทางเคมีกันนิดหน่อย อยากรุ หลังไมค์ เหอๆๆ

 

05/08/06 งาน คริสเตียนไม่เปลี่ยนผัน แม้นานวันไม่ลืมเลือน : Presented by 154

 

ตื่นเช้ามาตุ๊บๆ นิดๆ จากเหตุการณ์ข้างต้น เหอๆๆ ไปยังโรงเรียนประมาณ 9 โมง ไปถึงก็ได้ดูคอนเสิร์ตของ ม.6 เดินไปมา รอให้ถึงเวลา 9.30 Vasabi ขึ้นก็เล่นได้โอเค แต่มีปัญหาด้านตู้แอมป์กะเวลาเลยหายไปเพลงนึง -*- จากนั้นก็เดินแกร่วสุดๆ รอเวลา 11.00 นัดประชุม พอถึงเวลาก็รีบเข้าไป Stand by กัน บรรยากาศมาคุเริ่มก่อตัว ทำให้ทุกคนดูตั้งใจกันเต็มที่ พอถึงเวลาเปิดประตู ... โอ้ว วิ่งมาอย่างกะน้ำป่าหลาก ที่นั่งเต็มทุกที่แถมล้นไปข้างนอกอีก ทำให้ทีมงานเครียดกันขึ้นไปอีก ... จนถึงเวลาแสดงจริงทุกอย่างก็เป็นไปได้ด้วยดี แม้ว่าจะมีติดขัดด้าน Multimediaเล็กน้อย (สายแจ๊ค หัวฟรวววยยยยย) แต่ก็สร้างประทับใจให้กับทุกคนได้เป็นอย่างดี มีคนร้องไห้ด้วย ดีใจมั่กๆ (แต่ตอนจบโดนหั่นไปหน่อยแต่ไม่เปงไร -*-) หลังจากนั้นก็ ... ว่าง ... ว่าง ... ว่าง เลยไปดูวงลอนดรี้ + หาของกินจนกระทั่งมีโทรศัพท์เข้ามา .... ที่เหลือขอCensor ... บลาๆๆๆๆ กลับมาอีกทีประมาณ เย็นๆ ดูสครับ แล้วก็เดินเล่นรอบๆ หอธรรม แล้วก็ไปร้องเพลง ร.ร หลัง AF จบ แล้วก็หอบร่าง กลับมายัง หอธรรมตากแอร์ แล้วก็โดนเพื่อนผู้แสนดีรุม "ป่วย พีระ" กัน แสดดดดดดด เจ็บโว้ยยยยยยยย ต่อมาก็ไปประชุมกันที่ตึกสิรินาถแล้วก็ไปหาอะไรกินกัน ก็ไปลงที่ร้าน Dalicious ซึ่งพอเช็คบิลแล้ว ..... เชี้ยเอ๊ย ไมกรูไม่ไปกินโออิชิฟร๊า -*- เอาเต๊อะๆๆ ( มีการทดลองทางเคมีกันอย่างมากมาย แต่ตรูไปร่วมนิดนึง หุๆๆ ไม่ดีๆ) จากนั้นก็กลับไปคอนโดนัท เล่น msn เล่นเกม แล้วก็งีบหลับไป

 

06/06/08

 

ตื่นมาดูนาฬิกา ... สาดดด ตี5 แล้วววววว นึกว่าฝันร้าย มาดูอีกทีเชี้ยยยยย ตี5จิงๆ รีบตื่น + ปลุกคน + เดินทางไปยังดอนเมืองทันที มีเวลาให้แค่ ชม. เดียวเท่าน๊านนนนนน ก่อนไอ้ตุลย์จะขึ้นเครื่อง ขึ้นTaxi ประมาน 05.10 แล้วบอกให้พี่เค้าบึ่งสุดๆ .... เหยียบ 130 ตลอดทาง เหวอเล็กๆ แต่ว่าก็ทำให้เราไปถึงดอนเมืองได้ในเวลา 05.35 โอ้ว 25 นาทีจากสาทรถึงดอนเมือง เหอๆๆ มีคนไปส่งตุลย์กันไม่มาก ... คือ พวกกรู5คน -*- เพราะว่าตุลย์ไปรอบเช้าตรู่ แล้วก็มีเพื่อนของมานอีก 3-4 คน ก็ไปร่ำลากันตรงนั้น ... เชี้ยเอ๊ยยย คิดถึงเมิงเว๊ยยยยยย จากนั้นก็หอบสังขารไปนั่งที่เบอเกอร์คิง นัทนั่งกินพีระเดินเล่น แล้วก็นั่งคุยยๆๆๆๆๆๆๆฆ่าเวลาสุดๆ เดินๆๆ ไปตรงที่นั่งดูเครื่องบินแล้วก็นอนตรงนั้นเลย - -'' หลับไปซักชั่วโมงนึง แล้วก็ถึงเวลาส่งไอ้เชาว์ เจออ.สุวรรณาด้วย ก็มีการไปกินอารัยกันนิดหน่อยก่อนไป + Veed CHR รอบนึง คนมองเพียบ หุๆ รุปแล้วเพื่อนเราก็หายไปอีก 2 เศร้าเนอะ T T กลับมายังคอนโดนัทด้วยรถของเจ พอมาถึงก็เก็บของเตรียมตัวย้ายหนี เหอๆ มีการเรียนความน่าจะเป็นกันนิดหน่อย หุๆๆ แล้วก็เดินทางกลับบ้านนนนน

 

ปล. ขอขอบคุณ

- ฝ่ายละครเวทีทุกคนที่ร่วมมือร่วมใจให้ "เก้าอี้" สำเร็จลงได้ด้วยดี

- ก.ท ที่ทำให้เราได้พบกับเพื่อนดีๆ รุ่น 154 ทุกคน

- ผู้เกี่ยวข้องทุกคนในงาน คริสเตียนไม่เปลี่ยนผัน แม้นานวันไม่ลืมเลือน

 

ปปล. ถึง ตุลย์ และ เชาว์ อย่าลืมของฝาก เอ๊ย อย่าลืมติดตอมาบ่อยๆ นะเว้ยยยย เมล์มาก็ดี คิดถึงพวกเมิงงงง

ปปปล. งานโรงเรียนปีนี้ ดีใจโคตรรรรรรรร เย้ๆๆๆๆ

ปปปปล. Censor ไม่บอกเว้ยเดาเอง (ใครมาเขียนในนี้โดนลบนะเว้ย เอาจิงๆ กรั่กๆๆๆๆ)